کد خبر: 34421 | تاریخ انتشار: ۲۰:۴۳:۵۹ - پنج شنبه ۹ دی ۱۳۹۵ | ۱ نظر | |

گور خوابها خراشی بر وجدان جامعه

مشکین سلام ، عبدالله کریمی :ابتدا روایتی را عرض می کنم. می گویند شخصی بیچاره در معبری نشسته بوده و بسیار گرسنه بوده و از شدت گرسنگی و بیچارگی گریه می کرده است، رهگذری که در زیر بغل نان با خود حمل می کرده او را می بیند و جویای حال او می شود و آن شخص قصه اش را بازگو می کند و مرد هم متأثر شده و می زند زیر گریه. فرد سومی که شاهد ماجرا بوده به رهگذر می گوید به جای اینکه تو هم بنشینی و گریه کنی مقداری از نانت را که در زیر بغل داری به این بیچاره بده تا او رفع گرسنگی کند، آن موقع نیازی نیست که اینگونه گریه کنی. پاسخ رهگذر بسیار عبرت آموز است، می گوید نه هرچقدر که بخواهی حاضرم با او بنشینم و گریه کنم اما حاضر نیستم تکه ای از نان خودم را به او بدهم!!!
و این حکایت امروز جامعه ماست. همه حاضریم حرف بزنیم گریه و زاری کنیم و بر سر همدیگر داد بکشیم و همدیگر را مقصر بدانیم اما کمتر کسانی از میان ما حاضر هستند که برای “قبر خوابها و کارتن خوابها” کاری بکنند. هنرمند عزیزی به رییس جمهور نامه نوشت. سیاستمردان مطابق معمول همدیگر را مقصر جلوه داده و بهره برداری سیاسی انجام دادند. حتی مرد محترمی گفته است “باید خجالت کشید، باید دق کرد، باید مرد! ” …. اما هیچکدام از این حرفها قطعاً نمی تواند بر حال طبقه مسکین و درمانده جامعه علاجی باشد. شاید من هم دلم می خواست عبارتهای تندی را نثار افرادی کنم که جامعه را اینگونه دچار مشکلات کرده اند اما این حرفها هیچ فایده ای به حال مسکینان ندارد.
اما ذهن مرا یک موضوع اصلی درگیر می کند و از همه مردمان این جامعه از زن و مرد تا پیر و جوان این پرسش را دارم که بیایید اصلاً فرض کنیم که دولت ما به هر عنوانی فاقد هر نوع امکانی –مثلاً فرض کنیم ما در صندوق ذخیره ملی ۱۰۰ میلیارد دلار نداریم که بدهکار هم هستیم- برای حل این مشکلات باشد که روح جامعه را می آزارد، اما آیا ما مردم هیچ مسئولیتی در قبال اینگونه افراد نداریم؟ یعنی آیا خداوند در روز جزا از ما مردم در قبال اینگونه مسائل هیچ پرسشی نخواهد کرد؟ آیا خداوند در قرآن به ما امر نکرده که زکات بپردازیم و مال مستمندان را به آنها بپردازیم و صدقه بدهیم؟ آیا پیامبر و امامام معصوم ما به ما یاد نداده اند که با مستمندان مهربان باشیم و به آنها کمک کنیم؟ برای کودکان یتیم کاری بکنیم؟ اصلاً عقاید مذهبی مان به کنار، آیا ما نباید نسبت به همنوعان خود احساس مسئولیت کنیم؟ اغلب ما در روزهای اخیر در رسانه های مجازی اسبی را دیده ایم که چگونه در دهان خود به اسب دیگر که ظاهراً مریض است، غذا می آورد. انتقاد من به اکثریت جامعه و خودمان این هست که فکر می کنیم چون دولت نفت می فروشد پس همه کارها را دولت یا حکومت باید انجام دهد. فکر می کنیم همه مستمندان جامعه را کمیته امداد یا نهادهای دیگر باید کمک رسانی کند و ما هم به فکر رفاه بیشتر خودمان باشیم. اما مسئله این است که تا زمانی که می بینیم محرومیت ها در جامعه ما به چشم می زند، فقر و فلاکت برخی از انسانها را وادار به کارهای زشت می کند همه ما مسئولیم. هر چند که نهادهای کمک رسان کارهایی انجام داده اند اما حتماً کافی نبوده است و مردم باید خودشان هم دست به کار شوند.
تجربه های زیبایی برای کمک به همنوعان وجود دارد. در کشور مسلمان و برادر ترکیه موسسات خصوصی وجود دارند که به دانشجویان دانشگاهها کمک های مالی می دهند تا با خیال راحت درس خود را بخوانند که در جامعه ما هم خلا چنین موسساتی احساس می شود.
موسسات متعددی در تهران وجود دارند که به بیماران سرطانی و کودکان بی سرپرست کمک می کنند و وظیفه میهنی ماست که اینگونه موسسات را در همه کشور گسترش دهیم.
تبریز را شهر بدون گدا می خوانند. اگر به تبریز رفته باشید بسیار کم اتفاق می افتد که کسی جلوی شما را بگیرد و از شما پول بخواهد. این موضوع دارای یک پشتوانه مردمی است. صفت شهر بدون گدا به این دلیل به تبریز گفته می شود که مردم تبریز نهادهای خیریه زیادی دارند که به محرومان و فقیران و مسکینان کمک می کند.
اینها تجربه هایی گرانبهاست که نشان می دهد در جامعه ما در کنار نهادهای کمک رسان به محرومان باید موسسات خصوصی هم وجود داشته باشند که به محرومان و مسکینان جامعه کمک کنند. اینکار عملی است انسانی و اخلاقی که هم جامعه ما را از انفعال خارج می کند و هم برای جامعه ما شادی میاورد چون شادی همیشه با خوردن آجیل و شیرینی و مسافرت به دست نمی آید. علاوه بر اینها اینکارهای خیریه موجب بالا رفتن اعتماد بنفس و حس کرامت در انسان ایرانی می شود. و اساساً بنده به همین دلیل بیشتر موافقم که این کارها توسط مردم صورت بگیرد تا اخلاق تبدیل به واژه ای غریب نشود.
بنده آماری ندارم که بدانم در این کشور چند نفر مسکین و بی چیز داریم که نمی توانند سقفی بالای سرشان داشته باشند. همچنین آماری ندارم که بدانم چقدر میلیاردر و افراد دارای برج و ویلا و اتومبیلهای آنچنانی داریم که یک میلیون و ده میلیون تومن ها خرج یک ماه فرزندان گلشان هم نیست. اما می دانم که عمده ملت ایران دستشان به دهنشان می رسد و امکان کمک های حداقلی با مقداری از خودگذشتگی برایمان وجود دارد.
حساب می کنم اگر یک میلیون ثروتمند در جامعه داشته باشیم و هر کدام ۱ میلیون تومان کمک کنند می شود ۱۰۰۰ میلیارد تومان که می شود کارهای اساسی انجام داد.
یا اگر ۱۰ میلیون ایرانی هر کدام ۱۰هزار تومان اختصاص بدهند که خراشی بر چهره فقر در جامعه بیاندازند مبلغ ۱۰۰ میلیارد تومان جمع می شود که می تواند مشکلاتی را حل کند.
به همه هنرمندان ، ورزشکاران و چهره های علمی و فرهنگی محبوب جامعه که مایه افتخار و مباهات ماست پیشنهاد می دهم که یک موسسه خیریه تشکیل دهند و از همه ایرانی های داخل و خارج کشور بخواهند که به این موسسه کمک کنند. من اگر هنرمند یا ورزشکار یا شخصیت علمی و فرهنگی بودم که اعتبار جهانی یا در سطح کشور داشتم چنین کاری را برای دنیا و آخرت خود انجام می دادم. اما من یک شهروند معمولی هستم و حاضرم در اندازه وسعم کمک کنم.
اگر از اول این نوشته را نخوانده اید فقط این جمله را بخوانید” برای کمک به مستمندان، گورخوابها، کارتن خوابها وسایرین نیازی نیست که دق مرگ شویم، فقط کافیست دستمان را به جیبمان ببریم و مقداری پول برای رفع این مشکلات اختصاص دهیم.” عبدالله کریمی

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است


۱ ديدگاه مطلب براي " گور خوابها خراشی بر وجدان جامعه " ارسال شده است.

  1. حقگو گفت:

    با عرض سلام و تشکر از نویسنده این مقاله جناب آقای عبدالله کریمی که واقعیت های جامعه مدعی ۷۰۰۰ سال سابقه تمدن! را فرموده اند. یادش بخیر یک سال قبل از پیروزی انقلاب اسلامی و یکی دو سال بعد از آن چقدر صمیمیت بین مردم بود و بنده که دانشجو بودم و انقلابی دوآتشه و البته پیرو خط امام راحل ره چون خط نسبتا خوبی از دیگر انقلابیون داشتم تراکتهای تبلیغاتی و پلاکارد جهت تشویق و ترغیب مردم به دستگیری از نیازمندان با استفاده از فرمایشات ائمه معصومین علیهم السلام مینوشتم ازجمله:
    من اصبح ولم یهتم بامور المسلمین فلیس بمسلم (هرکس صبح کند و به امور مسلمین همت و رسیدگی نکند مسلمان نیست.) و یا از قول حضرت امیر المومنین علی علیه السلام مینوشتم:
    ما راءیت ثروه موفوره الا وعلی جانبها حق مضیع (ثروتی زیاد و فراوان در یک جا ندیدم مگر اینکه حقی ضایع شده باشد) که اکنون مصداق آن متاسفانه آقا زاده ها و رانت خواران و اختلاس گران و دزدان چند صد و چند هزار میلیاردی جامعه ایران است. و چند روایت و حدیث دیگر مربوط به کمک به مستمندان.
    واما مؤسسات یا ارگانهایی که برای کمک به مستمندان تأسیس شده اند از جمله کمیته امداد،حساب ۱۰۰ امام
    بنیاد مستضعفان و… هرچند گامهای موثری در راستای ماموریت شان برداشته اند ولی برخی شنیده ها و نوشته ها در فضای مجازی حاکی از آن است که گویا این مؤسسات خیلی بیشتر از آنچه در ایران خدمت رسانی کنند به مردم کشورهای مختلف اعم از افغانستان،عراق،لبنان،فلسطین،یمن و برخی از کشورهای آفریقایی و کشورهای کمونیستی و سوسیالیستی آمریکای لاتین منجمله ونزوئلا ، نیکاراگوئه، بولیوی و… یاری می‌رسانند که به مصداق مثل معروف:چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است، با وجود مستمندان و نیازمندان فراوان در کشور اسلامی مان به نظر اکثریت مردم ،کارشان توجیه پذیر نمی باشد. البته گفتنی و انتقاد از عملکردهای برخی از مسئولین محترم زیاد است که در این مختصر نمیگنجد لذا، این سخن بگذار تا وقت دگر. والسلام

ارسال نظر


آخرین موضوعات