کد خبر: 35293 | تاریخ انتشار: ۲۳:۲۴:۰۶ - سه شنبه ۲۲ فروردین ۱۳۹۶ | ۱ نظر | |

تاریخ اشتباهات مکرر

مشکین سلام ، محسن فیاضی :گر چه امروز عده ای از دوستان یا دستکم آشنایان من نامزد انتخابات شورا شده اند و حتما از همه اطرافیان و آشنایانشان انتظار همراهی دارند و من از همین جا از تهران که کنار گود ایستاده ام و صحنه را نظاره می کنم، دست همه را به گرمی می فشارم و برایشان آرزوی موفقیت دارم، اما این تغییری در مسئله ی پیش رو ایجاد نمی کند. برای همه ی آن هایی که نمی شناسم، چه آنهایی که برای روشنگری می آیند چه آنها که محض قانونگذاری می آیند و چه آنها که هیچ شعاری ندارند و فقط شهرشان را دوست دارند! و من هر آن از خودم می پرسم آیا فقط دوست داشتن کافی است یا فقط افشاگری یا فقط قانون گذاری، یا فقط این یا فقط آن، برای همه اشان آرزوی موفقیت دارم و البته این فاصله و این جدایی این امکان را به من می دهد که کمی، دستکم با خودم صادق باشم.

حقیقت اش این است که انتظار ندارم پایان این معرکه خوش باشد، حتا اگر به تریج قبای اصحاب بربخورد من روی کلمه ی معرکه پافشاری خواهم کرد، این نسل جوان مدعی که عزم اش را جزم کرده تا روحی تازه در کالبد شورا بدمد، یک به یک گام در مسیر اسلاف خودش می گذارد، صرف ادعا دلیل بر حقانیت نیست و پس این هیاهو و شور و شوق افق روشنی نمایان نیست. بدی اش این است که وضع موجود آینه ی تمام نمای گذشته هم هست و البته باید گفت نماینده ی خصلت های وجودی خودمان هم هست، آدم چه آرزوهایی دارد، این نسل نو و تازه جان گرفته که مدعی پیشرو بودن و روشن اندیشی و بسی چیزهای دیگر است؛ گمانم این بود برای آنچه می گوید طرح و برنامه ای داشته باشد. گمانم این بود آن خیل اهل اندیشه و تفکر که ما هم خودمان را پیرو و دنباله ی آن می دانیم آن قدر توش و توان داشته باشد که برای افق های پیش رو طرحی ریخته باشد و برای یک بار هم که شده شورا را با ائتلافی از نیروهای اندیشیده شده به روح خودش نزدیک کند. آن هم از معبر طرحی که چفت و بست داشته باشد و فردا بشود یقه ی یک یکشان را گرفت که از مسیر منحرف شده اند یا پای رفتنشان کند است. این طور که همه جدا سری پیشه کرده اند و هرکس ساز خودش را کوک می کند، گمانم این است داستان بی پیرنگ و شعر بی وزن و آهنگ است و دستکم برای من افق همانقدر تیره و تار و مبهم است که در دوره های گذشته. همه ی آن هایی که هنگام سخن و گفتگو دم از همگرایی و تشریک مساعی می زدند در مقام عمل راه خودشان رفته اند و از همین رو است که امید به تغییر در شیوه و مشی شورا دور از انتظار است. حتا در بهترین حالت هم اگر افراد از ظن ما شایسته پیروز نهایی انتخابات باشند، بی طرح و برنامه ی مشخص گمان نکنم راه به جایی ببرند. اگر قرار بر گرد هم آمدن است، باید این سوال را هم پرسید که همگرایی برای کدام برنامه خواهد بوذ، حال که نه برنامه ای هست و نه عزمی برای همگرایی.
البته در این مورد باید بگوییم که همه ی ما مقصریم چه نسل گذشته و چه نسل نو ظهور. اگر آنها ضعف تاریخی اشان در بسیج و همگرایی افکار عمومی را با خود یدک می کشند ما هم گوش استماع نداشته ایم و از تاریخ نه درس گرفته ایم و نه تجربه اندوخته ایم، کسی که تجربه نیندوزد محکوم به تکرار اشتباهات گذشته است. باز هم اگر به شعارها رای بدهیم، آینده از همین حالا روشن است. شکست از پی شکست.
پ.ن: دستکم با خود صادق بودن کمترین و ابتدایی ترین لازمه ی ذهن سالم است؛از این رو گمانم این است سکوی شورا سکویی برای پرتاب به ناکجا آباد است، دستکم برای مردم.

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است


۱ ديدگاه مطلب براي " تاریخ اشتباهات مکرر " ارسال شده است.

  1. فرهاداسماعیل زاده گفت:

    یاشاسن مهندس فیاضی…بجا وعین واقعیت

ارسال نظر


آخرین موضوعات