کد خبر: 35662 | تاریخ انتشار: ۱۶:۵۱:۲۱ - شنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۶ | بدون نظر | |

به بهانه هفته بزرگداشت اردبیل در همایش صفویه

هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

مالک رضایی 📝

 

عمریست که عمر مردم نجیب اردبیل در رسیدن به توسعه ای که شایسته ی نام و نشان آنست ، به دعا رفت اما افسوس که همی گفت طبیب، از سر حسرت ، هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت.
دیریست که فرهنگ توسعه در اردبیل از قاعده ی مطالبه گری تبعیت نمی کند .دیریست که رضا به داده، داده ایم و از جبین، گره بگشاده ایم تا یمین و یسار،گوی توسعه از ما برباید و بر همین راستاست که مدیرانمان نیز موقعیت طلب گشته اند و نه موفقیت طلب، و چنان اعتماد به نفسی یافته اند که از پیروزی دولتی در سطح ملی برای خود نمد پیروزی بافته اند و مدام جوینده ی ارتفاعات بالاتر مناصب استانی هستند.چه غافلند از اینکه اگر کلید یک پیروزی در سطح استانی برای دولتی به همت او بود چرا در زادگاه و خاستگاه خود او این عدد و رقم ،آماری کمتر از چهل درصد را نشان داد؟! گویی برخی خوب آموخته اند که دولت بی خون دل آرند به کنار، ورنه با سعی و عمل باغ جنان اینهمه نیست.
باری
آن به، که کار خویش به عنایت رها کنیم و در فرصتی از این همایش بزرگ پیش رو ، بر خلاف عادت همیشگی قناعت ورزی خود که مدام به آن توصیه می شویم اندکی هم از درد مزمن توسعه ی خود بنالیم که راه بادیه رفتن به،از نشستن و گفتن. اگر مراد نیابیم، به قدر وسع بکوشیم .
آخر تا کی در حسرت اتمام پروژه هایی نظاره گر بلاتکلیفی آنها باشیم ؟ باور کنید که حدیث پر غصه ی ما و راه آهن اردبیل،قصه ی شیرین و فرهاد گشته است و آن عاشق پر حسرت در کندن بیستون آن رنج نبرد که ما در قافلانکوه و دشت و کوه میانه بردیم و لذا گر چو فرهادم به تلخی جان بر آید باک نیست ،بس حکایتهای شیرین باز می ماند زما .
با چنین نگاههای جزئی نگر و لابی گریهای مرسوم در حفظ و احراز موقعیتها افق توسعه برای ما حاصل نخواهد شد به عزیزانی که سالها میز و کلید توسعه ی اقتصادی و منابع انسانی استان به دستش بود و اکنون در صدد ارتفاع به طبقه ای بالاتر در همان ساختمان است می گویم که باور کن اگر کارتان قرین توفیق بود،امروز در مدیحت داد معنا می دادم و غیر از این منطق لبی می گشادم. دریغ که چنین نیست .و اکنون، زان حدیث تلخ می گویم تو را تا ز تلخیها فرو شویم تو را. و گرنه بهتر از همه می دانی که نیست هیچ بغضی به جانم زتو .دانشگاهیان و تحصیلکردگان و نخبگان استان سر حیا در گلیم خود فرو برده اند و شاید همان حیا ورزی آنهاست که چنین اعتمادی کاذب در امثال تو فراهم ساخته است .
استانهای برخوردار در یک توسعه ی نامتوازن از پرخوری اعتبارات دچار مشکل شده اند و از فقدان تسلط علمی و کاری من و شما ،مناطقی مانند ما از کم خوری دچار سوء تغذیه گشته است ، چنین نگاه نامتوازن در کدام معیار توسعه می گنجد ؟
هیچ نگاه علمی چنین عدم توازنی را اجازه نمی دهد و ادامه این روند جز تعطیلی بخش تولید و سیل مهاجرت به مناطق برخوردار و ظهور و بروز پدیده ی حاشیه نشینی با هزاران مشکل و آفت آن چیزی به ارمغان نخواهد آورد.
این درست، که مدیریت ما در سطح کلان دولتی اسیر سانترالیسم افراطی در ابعاد اقتصادی شده است اما مدیران استانی ما چرا اینچنین عنصر مطالبه گری فرو نهاده اند و به جای آن در سایه ی روزمرگی ها و بازدید های خمیازه خیز از پروژه های کوچک اقتصادی و آسفالت معابر و گذرگاهها و … پناه گرفته اند و به خنک کردن خود مشغولند .
آقایان، لطفا مشخص کنند مردم بابت بهسازی و ترمیم آسفالت کوچه و گذرگاهها و جدول پیاده روها و… از چند نفر باید تشکر بکنند ؟ مدیون چند نفر باشند ؟ از رئیس جمهور ؟ از وزیر ؟ از استاندار ؟ از بخشدار ؟ از شهردار ؟ از نماینده ؟ از چند نفر ؟ از چند ارگان ؟
لطفا تکلیف مردم را یکبار و برای همیشه روشن کنید که با مصدر نشینی در مسئولیتهای خطیر کلان استانی، بهسازی روستایی،آسفالت گذرگاهها ،حذف دست اندازها ی معابر … بیلان کار شما نیست. شما به نحو آشکاری زمین بازی را اشتباهی گرفته اید و اکنون که سودای سر بالایی دارید متاسفم که به شما بگویم نگاه علمی و گره گشایی در گفتمان شما دیده نمی شود که به آن دل بندیم . محض رضای خدا حتی با یک نظریه ی منسجم توسعه آشنا نیستید .
مقام و مسئولی اقتصادی که تسلط علمی لازم برای تحمیل به حق مطالبات مردم بر کلان تصمیم گیری کشور را ندارد با فقدان نگاه علمی و گفتمان موثر خود باعث خواهد شد که لایحه ی منطقه ی آزاد تجاری، فاقد پدافند تئوریک دفاعی شود ، راه آهن ما مزیت خود را به گیلان بدهد،پتروشیمی ما آن شود که هست ، تصادفات جاده ای ما چهار درصد کشور و رونق ما اندکی بیش از نیم درصد شود و پروژه های کلان اقتصادی ما در محاق فراموشی برود ودر یک کلام ،ردیف ما پنج رتبه به آخر در سطح کشور بشود که چنین است .
کدام عقل توسعه جز توسعه ی نامتوازن می پذیرد که با

اینهمه مواهب خدادادی ،سهم رونق یک و هفتم درصد از جمعیت کشور پایینتر از یک درصد و سهم او از بدبختی و مرگ چهار درصد باشد ؟
استانهای برخوردار کشور از بس که میان صنعت و توسعه غرق گشته اند دچار تنگی نفس شده اند و مردمانش ندای آهن بس سر می دهند اما باز با برخورداری چندین برابر ما از صندوقها ،سَرکَنگَبین بر گلویش می ریزند و روغن بادام به خوردش می دهند و چه بی توجهند که صفرا می فزایند و خشکی می نمایند.طبیعیست که از یک نگاه نامتوازن در توسعه جز این، نزاید
سالیان سال است که استانهای برخوردار چندین برابر از سهم سرانۀ خود را بر جسم و جان ساکنینش پمپاژ می کنند. اما دست اندرکارانش کماکان اصرار بر تداوم این چرخۀ معیوب دارند تا باز دود و آلاینده ی بیشتری تولیدکند. دریغ و تاسف از اینکه هر دارویی که ایشان هم می کنند،آن عمارت نیست ویران می کنند.
مدیریتی که خون توسعه را به تمام شریانهای حیاتی کشور به طور متوازن نفرستد و از راکد ماندن دهها طرح و پروژه دراستانی خم به ابرو نیاورد جز آنکه بخشی از کشور را به بیکاری و مهاجرت وبخشی دیگر را به خَفَگی وتنگی نَفَس دچار سازد، دستاورد دیگری نخواهد داشت.
تمرکز بیش از حد ثروت ملی درنقطه ای سیلی از مهاجرت را به سوی آن روانه خواهد کرد و هیچ دستور و بخشنامه ای مانع از مهاجرت کثیری از مردم به آن کانون ثروت نخواهد بود.
وقتی ما بهترین مراکز آموزشی، ارتباطی ، درمانی،صنعتی و…را در نقطه ای متمرکز کردیم و نقاط دیگر را از برخورداری عادلانۀ آن محروم ساختیم، عملا جوازِ مهاجرت میلیون ها نفر را برای سکونت و اشتغال پیرامون آن امکانات، صادر کرده ایم. این آفت تمرکزگرایی افراطی درتوسعه است که علمای اقتصاد و جامعه شناسی ازآن با نام «توسعۀ نامتوازن»یاد می کنند.
نقاطی از کشور که بیشترین و بهترین همه چیز از ثروت ملی و امکانات رفاهی، خدماتی و تولیدی را در خود جای دهد طبیعیست که بر سیلی از مهاجرت ها به سوی خود آغوش گشوده است .
اما در الگوی توسعه ی متوازن ، دلیلی وجود ندارد که هر کسی، بیمار خود را برای معالجۀ بهتر، فرزند خود را برای تحصیل بهتر، شوهر خود را برای کار بهتر، جوان خود را برای درآمد بهتر، روانۀ مراکز برخوردار کشور کند.جز اینکه آن مناطق ، همۀ بهترین ها را در خود جمع کرده باشد و آن چه خوبان همه دارند او یکجا داشته باشد .تهران و تبریز و اصفهان ما اکنون چنین وضعی دارد
بطور قطع، چنین رویه هایی انگیزه های تلاش و تولید را درمناطق نابرخوردار ، با نیستی و نا امیدی مواجه خواهد ساخت. آشکاراست که در چنین نگاهی بخشی از جمعیت کشور سلامتی خود را در معرض آلاینده ها از دست می دهند و بخشی دیگر، انگیزه های خود را برای ماندن در شهر و دیار خود.
اشتغال به مشاغل مولد وکم در آمدی مانندکشاورزی،دامداری و نیزکار آفرینی و سرمایه گذاری در اردبیل به محرکها ومشوقهایی بیش از این نیاز دارد و گرنه خواهیم دید که خانه خالی ماند ،وخوان بی آب و نان، آنچه ماند، آش دهن سوزی نبود.
مالک رضایی 📝

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است
کلمات کلیدی این خبر:

ارسال نظر


آخرین موضوعات