کد خبر: 35991 | تاریخ انتشار: ۱۲:۴۶:۴۴ - شنبه ۱۰ آذر ۱۳۹۷ | بدون نظر | |

نباید امید اجتماعی را تخریب کنیم

 

مشکین سلام ؛رضا بابایی:

با رنانی موافقم. نباید امید اجتماعی را تخریب کنیم. اگر امیدی باشد، به امیدواری است؛ به زنده نگه داشتن آرزوهای فروخفته است. من تاریخ‌دان یا مورخ نیستم؛ اما بیش‌وکم کتاب‌های تاریخی را ورق زده‌ام. خوانده‌ام و دیده‌ام که تنها ملت‌هایی از تونل بحران‌ها بیرون آمده‌اند که عشق و امیدشان را به آینده‌ای روشن از دست نداده‌اند.
در دهۀ چهل، گفتمان غالب در جامعه، مسابقه در برخورداری از فراورده‌های تمدن غرب بود. در دهۀ پنجاه، زبان‌‌ها و قلم‌ها به سوی تغییر رژیم رفت. دهۀ شصت را زیر آوار جنگ گذراندیم و دم برنیاوردیم. دهۀ هفتاد، عشوۀ اصلاحات را خریدیم. دهۀ هشتاد به‌جان کوشیدیم که کشور را از دست پوپولیسم نجات دهیم. اما دهۀ نود، دورۀ دانایی است؛ چون دیگر می‌دانیم که چه نباید بکنیم؛ اگرچه شاید هنور ندانیم چه باید کرد. ادیسون می‌گفت: آزمایش‌هایی که جواب نمی‌دادند، بهترین جواب را به من دادند؛ چون می‌فهمیدم که چه راه‌هایی نتیجه‌بخش نیست و این، نیمی از راه بود. ما پیشتر گاهی اندیشیدیم که باید دین‌شناسی را نو کنیم. گاهی به سوی اصلاح فرهنگ، خیز برداشتیم، گاهی به ضریح گفت‌وگو با سیاست‌گذاران، دست و صورت مالیدیم و گه‌گاه نیز نالیدیم و هشدار دادیم. اکنون می‌دانیم که چه راه‌هایی بن‌بست است. راهی که ما را به مقصود می‌رساند، امیدواری و وفاداری به آرزوهای دیرینه است. با رنانی موافقم؛ دشمن سیاهی‌ها نور است؛ نه عادت کردن به تاریکی.

رضا بابایی

https://telegra.ph/سکوت-ملی-امید-ملی-۱۱-۳۰

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

ارسال نظر


آخرین موضوعات